Asker çocuğu olarak Türkiye’nin dört köşesinde geçen çocukluğum boyunca, kahramanım babam, en sevdiğim zamansa onun kışladaki odasında askeri teçhizatla oynayıp, miğfer ve dürbünü takıp kendimi komutan sandığım anlardı.
Zaman geçtikçe birçok karakter özelliğinizi ailenizden aldığınızı fark ediyorsunuz. Annem ve babamdan mütevazi olmaya gayret etmeyi, karşılıksız paylaşmanın bir erdem olduğunu, aldığım maaşı hak etmem gerektiğini, çıkar için boyun eğmemeyi, doğru bildiğin yoldan sapmamanın fayda getirmeyecek olsa bile kendine olan saygını korumanı sağlayacağını, sadece kendi bilgime ve çalışmama sırtımı dayamam gerektiğini öğrendim ve bunları elimden geldiğince uygulamaya çalışıyorum. Bütün bunları öğrenirken ve uygulamaya çalışırken rol modellerimden birincisi de babamdı.
Perşembe sabahı çok erken saatlerde aldığım bir haber üzerine Altınoluk’a yola çıktım. Karşılaştığım gerçek, çocukluğumun kahramanının hastane yatağında beni yıkan görünümüydü. Sanırım fiziki, manevi ve zamansal olarak oldukça zor günler bizi bekliyor. Bu süre boyunca IPR Gezgini ve sitenin sosyal medyada paylaştıkları benim açımdan oldukça aksayacak. Kısa sürecek bir yaz tatili olduğunu varsaymak en iyisi olacak, umarım her şey kısa sürede yoluna girer.
Editors grubunun “Smokers Outside The Hospital Doors (Hastane Kapılarında Sigara İçenler)” şarkısının adını ilk duyduğumda, şarkıya verdikleri bu isimle hastanedeki endişe ve üzüntüyü ne kadar güzel tarif ettiklerini düşünmüştüm. Şu anda bizim durumumuz da pek farklı değil, dolayısıyla şarkı daha da anlam kazandı. (The saddest thing that i’d ever seen were smokers outside the hospital doors: Şu ana dek gördüğüm en hüzünlü şey hastane kapılarında sigara içenlerdi).
Gerçek olan şu ki, hepimiz bir gün, sigara içmesek bile “Hastane Kapılarında Sigara İçenler”in arasında yerimizi alacağız.
Kısacası, IPR Gezgini ve sosyal medya hesaplarına bir süre ara vermek zorundayım. Umarım bu zorunlu ara kısa sürer.
Görüşmek üzere,
Önder Erol Ünsal
unsalonderol@gmail.com